
نمایشگاه انفرادی مجسمه – سیاوش وطنی
دی ماه 1403
هر آنچه که در وصف ناید، همان را گویم. هر آنچه را که به دنبال آن هستیم، در لحظه داریم.
گاه، تنها بودن و برای خود زندگی کردن، احساس لذت بیشتری در ما به وجود خواهد آورد، و این یگانگی با خود، دور شدن از انسانها نیست، بلکه علاوه بر تعاملات اجتماعی با دیگران، با تصور خود پیش رفتن است. این گونه نگاه به دنیا، ما را از قضاوت در مورد انسانها دور خواهد کرد و از درون می پذیریم که هر انسانی که تنهاست، درک بیشتری از جهان هستی و موجودات در آن دارد و در نهایت، تشابهات و تفاوتها را با عشق می پذیرد و هرگز خود را برتر نمی داند.
مجموعه ی دیگری، بر همین اساس شکل گرفت و متولد شد. هر یک از ما در جهان هستی یک دیگری هستیم، با تفاوتهای ظاهری، فردی،شخصیگریهای منحصر به فرد خودمان